KOPP-blog: krona krisis

DE CORONACRISIS STELT MIJ VOOR EEN ONVERWACHTE UITDAGING.
Er is nog maar één onderwerp nieuwswaardig deze dagen! Hoe moet ik nou een alle-mensen-in-zijn-greep-houdende pandemie relevant maken voor KOPP? 
Gelukkig krijg ik hulp uit onverwachte hoek. Ik ben bij mijn LAT-partner aan de andere kant van het land en ineens komt er een telefoontje. Met de vader van Lars. Jouw zoon houdt een verjaardagsfeest, Lars is daar naartoe onderweg, hoe zit dat? Mijn lijf giert meteen van de stress. Help, ik word onverwachts tot de orde geroepen! Ik word erdoor overvallen, zit ik me daar – onbewust van het feit dat een ander daar van alles van kan vinden – met mijn eigen zaken te bemoeien, blijk ik ineens een ontaarde moeder te zijn. Of een slechte wereldburger. In elk geval, ik deug van geen kant.

Fijn, een trigger, daar kunnen we wat mee! Dus ik bel mijn zoon. Een knul van bijna 19 die het studentenleven ontdekt heeft. Hij geniet bovendien met volle teugen van het feit dat ik een LAT-relatie heb, waardoor hij om het weekend een paar dagen het huis voor zichzelf heeft. Wat zeg ik? Voor zichzelf en al zijn vrienden! Want kennelijk heeft hij besloten om gebruik te maken van dat voorrecht om een  (uhm… verjaardags? Hij is pas over twee weken jarig?) feestje te organiseren. 
Hij neemt meteen op, tot mijn verbazing. ‘Corona? Ja, de enige Corona die wij hier in huis hebben heeft een ereplek gekregen op de kast, haha!’ Inderdaad hadden we nog zo’n biertje in huis, herinner ik mij. Er wordt een hoop meegelachen op de achtergrond. Zijn telefoon, met mij erop dus, blijkt op de luidspreker te staan. ‘Ik moet nu ophangen hoor, anders hebben we geen muziek.’ ‘Ho ho ho. Ben jij wel verantwoord bezig daar? Hoeveel mensen heb je eigenlijk uitgenodigd?’ Demonisch gelach, gezucht en gesteun. En Lars is ook al onderweg. Wat wil ik eigenlijk? Lars zijn vader moet het zelf maar met hem regelen. Ik ga mijn zoon niet op afstand verbieden om zijn vrienden te ontvangen of de deur uit te zetten, dat is kansloos. Choose your battles. Dus ik instrueer hem: gooi iedereen die snottert eruit, en verder veel plezier. Ik krijg een luidkeels Yeah! als antwoord. En ik hang op. 

Fijn, de trigger is zojuist verdubbeld. Want nou heb ik ook nog niet ingegrepen zoals het een goede moeder betaamt. Ik heb straks de dood van half Nederland op mijn geweten, het feestje van mijn zoon komt straks op het nieuws als superspreader besmettingshaard – wie daar is geweest, hoeft geen test meer. ‘Kom kom’, zeg ik tegen mezelf. ‘Nu draaf je een beetje door.’ Waarom ook weer? Oh ja, trigger. 

Onverwacht om mijn oren krijgen, dat is dodelijk voor mij. Dan word ik ogenblikkelijk een jaar of twee oud. De tweejarige schrikt enorm, een schrik die ik als een stoot adrenaline in mijn lijf voel. Vervolgens is er een wat ouder deel, een zes- à zevenjarige die zegt: ‘Idioot! Je was niet alert! Je moet altijd alert zijn! Het is je eigen schuld stomme schuld.’ Je begrijpt dat de tweejarige zich daardoor niet beter gaat voelen. Waar is mijn houvast? Wat gebeurt er hier überhaupt eigenlijk? Ik snap er niks van, maar iemand is wel boos op mij en dat is super onveilig en bedreigend. Ik ben heel kwetsbaar, ik heb namelijk geen mama. 

Dat is wat er met mij gebeurt op het moment dat iemand mij onverwachts op mijn vingers tikt. Vervolgens staat daar natuurlijk ook een puberdeel op. ‘Wat denkt die pannenkoek wel? Laat ‘ie lekker zijn eigen zaakjes regelen met zijn eigen achttienjarige!’ Maar mijn volwassen ‘ik’ snoert haar de mond. Heeft die pannenkoek misschien gelijk? Ik weet het niet. 

Zo’n crisis is bij uitstek een situatie om in oude filmpjes terecht te komen. In deze omstandigheden heeft niemand repertoire. Niemand weet precies hoe het moet, wat verstandig is en wat niet. Een hoop mensen zijn paniekerig of opgefokt. Ik ken mezelf absoluut niet als een gezagsgetrouwe burger, maar nu luister zelfs ík toch maar naar Rutte, Neerlands hoop in bange dagen. Kortom: het voelt onzeker en onveilig. Net als toen. 

Dus ben je buitenproportioneel emotioneel in verband met de krona krisis (‘emotioneel’ betekent niet alleen bang, maar ook boos, bijvoorbeeld op de autoriteiten of op hamsteraars)? Dan ben je hoogstwaarschijnlijk getriggerd. Die trigger voert je emotioneel terug naar een tijd dat je nog geen repertoire had, kwetsbaar was en je onveilig voelde en je ouders, door welke omstandigheid dan ook, die onveiligheid niet konden wegnemen. Weet dan dat het een angstig of boos kind is, dat jouw emoties op dat moment overneemt. Het enige dat je nodig hebt, is een veilige volwassene. TOEN was die er niet voor je, maar NU wel: je bent nu namelijk zelf volwassen. Als je je eigen vader of moeder kunt zijn, zul je merken dat je je stukken lichter gaat voelen. 

Voor verreweg de meesten van ons is deze uitbraak niet dodelijk. In tijden dat er algemene paniek uitbreekt, moeten we onze innerlijke kinderen extra goed verzorgen. Als we daaraan voldoende aandacht geven, wordt ook deze crisis hopelijk gewoon weer een uitdaging.