KOPP-blog: helend theater

GISTEREN BEZOCHT IK  
de theatervoorstelling Moederskind. Geschreven door de 17-jarige Nina van Tongeren, die zelf de dochter speelt van een moeder met psychische problemen en een afwezige vader. Nina is zelf KOPP en zit er als 17-jarige nog middenin. Het is indrukwekkend dat zij dit nu al kan doen, zo’n stuk schrijven en er de belangrijkste rol in spelen. Zelf was ik op mijn 17e een labiele holbewonende KOPP’er die haar dagen vulde met de omgang met foute jongens. Ik beschouw mezelf inmiddels als goed opgedroogd, wat maakt dat ik me afvraag wat er voor Nina nog in het verschiet ligt. Zij is nog maar net begonnen en nu al zo ver!

De makers winden er geen doekjes om – zowel in de vooraankondigingen als in de nazit direct na de voorstelling – dat het vooral voor Nina een heftige klus was om dit stuk neer te zetten, wat het nog extra krachtig maakt. Een KOPP-achtergrond vraagt veel emotioneel werk, een waarheid die van de makers zichtbaar mag zijn en dat is een ontzettend belangrijk statement.

De rol van de moeder wordt al net zo overtuigend neergezet door actrice Petri Bontje (50), óók een ervaringsdeskundige KOPP. Dat het ook voor haar geen sinecure is om de gekke moeder te zijn, zal iedere KOPP’er van ongeveer die leeftijd begrijpen – KOPP ben je immers je leven lang. Het blijft emotioneel heftige materie, hoeveel jaren er ook overheen gegaan zijn. Voor menig KOPP’er kómt het besef zelfs pas rond die leeftijd. Way to go, Petri!

Natuurlijk staan de spotlights in deze voorstelling vooral gericht op Nina, zij is immers de hoofdpersoon in het drama. Een KOPP-kind dat eindelijk eens gezien mag worden in plaats van dat alle aandacht uitgaat naar haar ouder. Prachtig aan het stuk is dat Nina in al haar onzichtbaarheid heel erg zichtbaar wordt, geholpen door een alter ego met knalrood haar dat juist nadrukkelijk aanwezig is en rebels lekker stoute dingen doet. Het alter ego overschaduwt Nina niet, integendeel. Nina’s ingetogen spel is zó overtuigend en haar pijn is zó voelbaar dat je niet om haar heen kunt.

Op een knappe en verrassende manier komen er scènes uit de eerdere jaren van het gezin tot leven. In scènes met de tienjarige dochter van de regisseur (Ellen Honings) als jonge versie van het moederskind en een gigantisch ouderpaar wordt in één oogopslag duidelijk hoe groot en allesbepalend ouders eigenlijk zijn. Als je dat als volwassen KOPP beseft, kun je veel meer mededogen opbrengen voor jezelf en de grote, ja vaak zelfs gigantische schaduwen die je met je meesleept. Beelden die voor jou en voor mij heel echt zijn en ook heel echte emoties met zich meebrengen! Hoe groter de beelden en de emoties, hoe kleiner je was toen ze ontstonden. Als je naar Nina kijkt, en naar haar jongere versie en haar alter ego, kun je eigenlijk niet anders dan dat zo belangrijke, helende mededogen voelen. Nu nog richten op jezelf en je hebt het belangrijkste tool voor je emotionele werk in handen!

Het zal duidelijk zijn, ik ben fan van deze voorstelling. Voor KOPP’ers herkenbaar en misschien wel (een stukje) helend, voor omstanders inzichtgevend. Het stuk is kleinschalig en zal nog maar drie keer uitgevoerd worden, dus als je belangstelling hebt, moet je er heel snel bij zijn!